Friluftsliv, Moro

Naturvernarar

3 Comments

Det er jo med ein viss fryd eg les om at Naturvernforbundet har vunne i retten mot godseigar Løvenskiold i dag. Men strengt tatt er ikkje det som er det mest oppsiktsvekkande med sjølve saka.

Ser ein på det tilhøyrande biletet til artikkelen, vil ein kanskje heva augnebrynet ein tanke om ein også har vore innom Sirdølen si nettutgåve i det siste. Ta ein nærare kikke på bileta under, så kan du sjølv fundere på kva Gunnar (for ordens skuld, på biletet til høgre) eigentleg har drive med i Nordmarka… Her luktar det skap-naturvernar lang veg!

Moro

Elevdialog i praksis

1 Comment

I ein hektisk skuledag skal ein ha tid til mykje. Deriblandt er det viktig å samtala med elevane om korleis dei har det på skulen samt at ein skal gje tilbakemelding på korleis elevn gjer det reint fagleg.

I nokre tilfelle rekk ein ikkje alt, og då kan kanskje denne lærar-elev-dialogen skje i andre former. Skriftelege former i dette høvet.

Eg høyrde med eit ein voldsom latter frå andre etasje her på Sinnes. Mor mi var oppe og romsterte rundt, og ein kunne tru det hadde tippa over for henne i og med at det ikkje var nokon andre der oppe. Litt etter kjem ho ned med ein gamal prøve av eine bror min. Matematikk er faget, men dialogen som har utvikla seg i svaret han har gjeve, kunne minne meir om språkfag.

Her har Glenn Audun gjort sitt beste for å svara på oppgåva.Læraren har så gjort si oppgåve og retta.Dernest har min standhaftige broder teke korrekturen til seg i heller liten grad.Viljen til å læra ligg jo her tjukt utanpå! :)

Arbeid

Attende i kvardagen

No comments

Alt godt må jo ta slutt. Slik er det også med sumarferiar, og no er altså min 28 sumar slutt.

Kvardagen tok til på mondag, men med ny skule, ny kommune, nye elevar, nye kollegar…ja då vert det litt føling i starten.

Men det er godt å ha ei veke bak seg. Då har ein kjent litt på korleis kvardagen kjem til å bli. Som eit personleg mål, må eg sei meg godt nøgd med å kun ha gløymd bort ein time. Ellers har eg vore punktlig til kvar arbeidsdag og kvart ei tilsynsvakt. Eg unnskyldar den eine timen med at det var ein vikartime. 😉

Ellers har eg fått tildelt hovudansvar for musikk og kroppsøving på 3. trinn. Eg har meir enn ein gong angra på at eg gav etter for lysta til å høyra på dyktige musikarar i eit heilt år, og tok mine 30 studiepoeng med musikk i Volda, men etter å ha kome heilskinna gjennom dei to fyrste timane, trur eg at det skal kunne verte fint å ha i ei 3. klasse.

Kroppsøvinga er eg derimot skeptisk til. Med mine 28 år kjenner ein jo på kroppen at ting er i ferd med å leggja inn årene, men eg vil anta at så lenge eg held munnen lukka, og ikkje utfordrar dei små i ein augneblink av sjeldan arroganse, så skal det og gå fint. Eg er i alle fall godt nøgd med at halvårsplanen er i boks, og det til alt overmål i løpet av eit par små timar i litt frisk fjelluft. Men er han perfekt? Neppe! Og det er her du kjem inn.

EGREPg har lagd ut planen på verdsveven slik at han kan delast, gjerast betre, og etterkvart kanskje også vere til inspirasjon og arbeidsavhjelping for andre som er i same situasjon som meg. Ta difor ein kikk på han med å fylgje denne lenkja, les gjennom han og ta bort/legg til om du har tips eller forslag å kome med. Grunngjev gjerne forslaga dine i kommentarfeltet her på bloggen.

Og med det skulle kveldens bloggpost vere til endes. Hovudet kvernar stort sett om skulestart, namneinnlæring og overraskande foreståande vikartimar om dagen. Dette har i sin tur ført med seg ein kraftig tørkeperiode i bloggosfæren. Men slik er det jo. Ting går opp og ned. Eg skal halde utkikke etter gamle bøker for ein eventuell ny serie av same typen som eg hadde gåande her tidlegare.

Generelt, Politikk, Utdanning, Økonomi

Perspektiv

2 Comments

I Noreg kan ein rett som det er høyra folk støna over utkantsstroka. Desse sære folka som plent ikkje skal verte urbane, men i staden tviheld på ein slags rett dei har til å bu langt uti huttiheita. Politikarar kallar dette distriktspolitikk. Folk på Frogner i Oslo kallar det galskap, eller i beste fall eksotisk.

Oddgeir Bruaset har gjort det å bu nord for Sinsenkrysset til underhaldning med sitt Der ingen skulle tru at nokon kunne bu. God underhaldning. Han pirrar urmennesket i sjåarane med sine vitjingar til Sauøy, Femundshytta, Indre Fure eller andre bortimot fråflytta stader.

Det kostar å bu i utkantane. Ikkje berre mentalt og sosialt, men også økonomisk.

Den gamle snegleposten, altså den som du må henta fysisk i postkassa di, er kanskje på veg inn i pensjonisttilværet. Kostnadsspørsmålet er det som tel i dag. Difor er det sjølvsagt heilt feil at ein som bur i Akershus skal betala like mykje for å få eit brev tilsendt, som det ein person med bustad på Fræna skal gjera. Det er i alle fall det Posten Noreg og EU meiner. Om ein skal ta Posten på alvor når dei presterer å nytta 300 millionar (og det berre i 2008) på å skifte utsjånad, er kanskje eit relevant spørsmål?

Dirranbandi - 100 km frå nærmaste bensinstasjon.

Dirranbandi - 100 km frå nærmaste bensinstasjon.

Noreg er eit langt land, og med ein natur og geografi stikk i strid med alle EU-regulativ er det vel ikkje heilt tilfeldig at Finnmark stikk av med fyrsteprisen på bensinprisbarometeret. Kanskje er det dette Jens har lyst til å gjera noko med når han ikkje seier korkje ja eller nei på spørsmålet om han vil tillate oljeboring i Lofoten? For som kjent: den som tier, samtykker. Kanskje har Jensemann tenkt som så at no er det på tide at desse hardbarka karane oppe i nord også skal få tilgang til litt billig drivstoff, og difor etterkvart kjem til å settje i gang oljeboring? Kanskje, men neppe.

Men ein kan i alle fall trøste seg med at nokon alltids har det verre. I Australia brann nyleg den lokale bensinstasjonen i den 400 mann store byen Dirranbandi opp. Så for å få fyllt opp tanken er det no ikkje anna å gjere enn å settje seg i pickupen og vende nasa mot St. George, rundt 100 km lenger nord. Men her ligg det gode moglegheiter for matematikkrekning for dei små håpefulle, så det er kanskje ikkje så galt at det ikkje var godt for noko likevel?

musikk

Strings attached

1 Comment

Eitt er sikkert; musikk er best på konsert! Er konserten i tillegg på ein litt spesiell stad, noko som gjev sjølve opplevinga det vesle ekstra, då er det berre å gje seg ende over i totalt, ukontrollert lykke. Sjølv har eg opplevd ein slik spesiell konsert. Kyrkjekonsert under VEKA i Volda med Minor Majority.

Under har eg samla saman eit knippe dokumentasjonar på det eg lett kan sjå føre meg har vore særs gode konsertar. Stikkordet for dei alle er strykarar. At det er Rybak-faktoren som gjer at eg tykkjer strykarar gjer seg godt på skikkeleg, skikkeleg gode konsertar, det er eg sikker på at det ikkje er! Men uansett…litt strykarar gjev den vesle ekstra piffen.

…og sist, men ikkje MINST:

Arbeid, Personleg, Sirdal

Slåttestatistikk

No comments

Sumaren 2009 vart altså ein temmeleg fuktig affære. 247 mm regn er berre slått av oktober månad. Sist eg sjekka var det ein viss årstidsskilnad på juli og oktober?

Korte fakta:

  • Høyballar: 304
  • Hesjer: 9
  • Flatmarkstørka: mnjaa..ein del
  • Kasserte høylass: 6 (2 oppbrunne)

Generelt, Moro

Sanninga om ei myte

No comments

Rune Halvorsen gjorde det i si tid soleklart for meg at det å drikke Coca Cola frå glasflaske var noko heilt spesielt. For min eigen del gjekk det strengt tatt mest i Huset’s cola og champagnebrus utan at eg kjende den heilt store skilnaden mellom det eine og det andre. No når eg har trukke eit par visdomsjeksler, og bort endå fleire hòl, så er mine utskeiingar på «sockervatn»-fronten derimot særs sparsommelege.

Men Rune si urbane myte om at glasscola er ein suveren vinnar, kan sjå ut til å halda vatn. Matforskaren Sara Risch har sett nøyare på spørsmålet og kome fram til at dei ulike innpakkningane har ulik innverknad på den svarte væska.

“While packaging and food companies work to prevent any interactions, they can occur,” she says. For example, the polymer that lines aluminum cans might absorb small amounts of soluble flavor from the soda. Conversely, acetaldehyde in plastic bottles might migrate into the soda. The FDA regulates this kind of potential chemical contact, but even minute, allowable amounts could alter flavor.

Popular Science

Ahhh….

Politikk

Byråkrati i praksis

No comments

Dette er ei lita historie som syner kor ufatteleg misbruk av ressursar vi kan oppleve her til lands som følgje av byråkratisering og kontorstyring av landet.

Ein hytteigar som har hatt hytte rett ved heimen min i årevis ynskjer å rive hytta for å byggje opp ny. Det skulle i og for seg ikkje vere noko stort problem skulle ein tru. Men så feil kan ein ta!

Hytta ligg i eit område som i dei siste åra har vorte klassifisert som eit skredfarleg området av Sirdal kommune. At barndomsheimen min ligg midt i vegen for dit eit eventuelt ras ville ha endt opp skulle tilsei at eg kan ha litt meir enn middels kjennskap til dei lokale tilhøva. I alle fall litt meir enn det ein kontortilsett på kommunehuset i Sirdal har.I området innanfor dei raude strekane meinar Sirdal kommune at det er rasfare...

Eg har leika i bakkane i «skredområdet» i heile min barndom. I tillegg gjeng det skiløype tvers gjennom skredområdet. Ein skulle tru at kommunen burde ha vore ute i geografien og sett opp sperringar, eller i det minste skilt om rasfare. Kanskje snakka med dei lokale fastbuande om faren for å verte tekne i ras. Men nei. «Det har vi ikke hørt noe om.»

Hytteeigaren må altså, for å få byggje ny hytte, rekvirere ein geolog frå NGI for å, om mogleg, avsanne kommunes oppfatting av området som skredfarleg. Dette er sjølvsagt ikkje gratis. Det skulle jo nesten bare mangle. Det skal koste å seie mot Sirdal kommune. Så for å få ein ekspert med fly frå Oslo for å konstatere at, jau…her er det vel strengt tatt særs liten skredfare, det må ein ut med ei månadsløn med.

Kan du tenke deg? Ein ser på eit kart på Tonstad, fire mil unna. Bestemmer at her er hellinga så pass at det er rasfare. Gjev ikkje melding til hus/hytter i området om at det kan vere fare for ras, men når ein ynskjer å byggje i området fer ein rede på det. Då må ein bruke mykje ressursar på å kommunisere med statlege organ for å avsanne det kommunen har bestemt seg for. Dei statlege organa nektar å høyre på sjølv om folk har budd i hytte der i 50 år og hatt hus der i fleire hundre år. Ein må så betala for at det skal flyge folk ut frå Oslo for å bestemme at kommunen har teke feil.

Alt i alt liknar det at ein berre skal halda seg til det eit kart seier, utan å gå ut i terrenget sjølv for å sjå på tilhøva, voldsomt på om ein skulle settje ein blind til å måla ein solopp/nedgang. Han kunne ha vorte forklart ein heil del med teoriar om korleis det ser ut, kva fargar han skal nytta og liknande. Men kor mange gonger ser ein solopp/nedgang lik ut?

1 … 34 35 36 37 38 … 71