The point of no return…

Annankvar tirsdag har eg det som vert kalla bruksklaver på høgskulen. Dette inneber 45 minutts intensiv pianoøving under Nils Ose si engjerte leiing. Desse timane har eg saman med Simen og Ida-Maren.

I dag skulle det visa seg å verte ein litt spesiell time. Eg var sjølvsagt litt seint ute, men ingen var komne då eg kom inn i det faste øvingsrommet. Etterkver dukka Ida opp, og me sette oss ned og øvde litt på songane før Nils omsider dukka opp. Det må vel nemnast at dørene til øvingsromma består av to dører slik at lyden vert godt isolert. Difor er det slik at ein høyrer når den ytste døra gjeng opp. Det var det som hendte no. Me høyrde lyden, dørhandtaket gjekk ned…og ingenting hendte! Me kunne høyra gjentatte forsøk på å få opp døra av Simen. Det var han som stod på andre sida. Men kor mykje han enn forsøkte, så var døra som limt att. Ida tok ansvar og gjekk bort for å prøve frå innsida. Utan hell. Eg fekk det føre meg at det heile hadde med musklar å gjere, så eg gjekk bort til døra og røska tak i ho det eg var mann for. Men den rikka seg ikkje.

Ut av det blå, trylla Ida-Maren fram skrujern og kniv (ei kvinne er då alltid førebudd på kvinnedagen!) og gjorde eit hederleg forsøk på å dirke opp låsen….men også dette viste seg å vera fånyttes. Simen fekk difor beskjed om å henta vaktmeistaren. Inne på øvingsrommet kune me ikkje gjere anna enn å fortsette øvinga mens me høyrde korleis aktiviteten auka på utsida. Plutseleg banka det på vindauget, og eit hovude stakk fram. Plan B såg ut til å vere sett i gang, og stigen vart teken fram og sett opp for å forsøkje å kome inn viendaugsvegen. Problemet her, er berre det at vindauga strengt tatt ikkje er laga for å kome inn i rommet, og dette forsøket viste seg også å verte misslukka.

Utan at eg heilt har oversikt over kva som hende på utsida av døra, kunne me høyra at tyngre skyts vart teke i bruk, og etter det som umiskjenneleg høyrdest ut som saging spratt døra omsider opp og bortimot eit dusin folk ramla inn for å undersøkje kva slags klovnar som hadde klart å låse seg inne. Alt i alt ei ganske annleis og litt spanande oppleving på Høgskulen i Volda ein tysdag i mars.

Hr. Sinnes føreles på Høgskulen i Volda

Kven skulle vel trudd det. At eg, som suller rundt på allmennlærarstudie og ikkje har eit einaste sosialt akseptert papir på IT-kompetanse, skulle ende opp med å ha undervisning på ein høgskule i Adobe Photoshop! Men sånn kan det altså gå. Det er det eg seier. Det er farleg å stikka hovudet for mykje fram, for plutselig så sit ein i det. Nå skal det vere sagt, at ting kunne vore mykje verre enn at eg vart spurd om å ha litt vikarierande undervisning i slikt eit fag, men det er prinsippet som er poenget.

Uansett. Eg har no lagt bak meg totalt 6 timar med undervisning, og kanskje eit par timar med førebuing. Så må ein spørre seg. “Kva har eg lært av det?” Eller…eg skulle vel spurt føreskulestudentane som eg underviste, noko eg forsåvidt også gjorde, men eg kjenner jo godt til denslags. Ein svarer helst “jo eg har lært mykje” berre for å sleppe ut av det klamme klasserommet og vekk i frå undervisningssituasjonen. Mao, så reknar eg ikkje med så mykje konstruktiv kritikk frå den kanten. Men eg kan nå alltids ta meg litt didaktisk refleksjon som eg har vorte så god til no etterkvart.

1. Mange studentar forstår ikkje det dei les. Kan hende dei les det, men det går rett og slett ikkje inn! Når pkt. 1 på arket seier “Les først gjennom alt“, og dei allereie er på pkt. 5 før eg har fått snudd meg rundt, ja då veit eg jo at dei har hoppa over noko.
2. Ein kan ikkje nytta andre sine opplegg og rekna med at det skal gå like godt som med eit eigenprodusert opplegg.
3. MSN og liknande skal blokkerast neste gong eg skal ha slik undervisning.
4. Konkrete oppgåver er eit must. Det blir for dumt å sitte å halde på med ei imaginær oppgåve!

Og det er vel dei punkte som eg kjem på i farten. Elles er det det å seie, at  øvelse gjer meister, og eg merka god forskjell på fyrste og andre gongen…men det kan jo fort ha å gjere med at det var eit anna klientel…

Clipmarks

I dag oppdaga eg noko nytt og revolusjonerande på verdsveven. Clipmarks heiter vidunderet, og er eit tillegg til Firefox; og etterkvart også (den forhatte) Internet Explorer.

Tillegget har ein funksjon, nemleg å gjere det mogleg for deg å klyppe og lime innhald du finn interessant på nettet. Skal du til dømes skrive ei oppgåve og leiter side opp, og side ned på nettet etter informasjon, kan alt det du finn, samlast saman til ein samanhengande tekst med å nytta Clipmarks.

Nedst på sida mi no, har eg lagt inn ein “feed” som hentar dei siste “clippa” mine. Dette er revolusjonerande folkens, og gjer at det eg har venta ei stund på, Scrybe; no vert slått på målstreken. Så ikkje nøl. Last ned tillegget og prøv godsakene! 🙂

GoogleEarthMania

Ja no tek dette vesle prosjektet mitt litt form etterkvart. Tanken er å settja namn på så mange stader i heimkommunen som berre råd, samt leggje inn så mykje informasjon som berre mogleg om dei ulike plassane. I tillegg har eg funne det naudsynt å kombinera Google Earth litt med Norge i Bilder sånn med tanke på detaljrikdomen, som diverre endå ikkje er heilt på topp med berre å nytte det eine.

Google Earth ManiaGoogle Earth ManiaGoogle Earth Mania

Eg ser for meg fleire bruksområde med dette. Kanskje fyrst og fremst, må eg nemne at eg ser det som eit verkty i skuleverket med langt større potensiale enn det skriftkastaren/overhovudet var i si tid. Med tanke på å ta i bruk lokalmiljøet, så gjev jo dette ein fantastisk sjans for elevar å verte kjent med lokalgeografien på ein kjekkare måte enn å sitje å sjå på kart i 2D. Men det er så fantastisk at det ikkje berre begrensar seg til det lokale. Nei her kan ein dra avgarde og sjå på kjende stader rundt om i verda på ein augneblink. Antan det no er se for å sjå på den Kinesiske muren eller om det måtte vere for å ta ein nærare kikk på kvar Machu Picchu ligg i samfunnsfag, eller om ein er interresert i ulike kjente stader frå religionen i KRL.

Difor, om dette også set ein kveik i deg, så ikkje nøl med å gje meg eit pling dersom du ynskjer å hjelpe til med prosjektet mitt, eller starte ditt eige og kanskje ikkje heilt veit korleis ein skal ta fatt.

Klikk her for å laste ned fil som skal åpnast i Google Earth

Glimt fra barndommen

For ei lita stund si, fekk me rota oss til å gjere all 8mm-filmen med hadde liggjande heime digital. Eg har lenge hatt dei to dvd’ane me fekk ut av det liggjande her på datamskina mi, men omsider klarte eg å få heve meg rundt og brent dei på dvd. Eg laga også i den samanhengen ein liten smakebit..rett så nostalgisk er det, der far forsøker å lære meg korleis eg skal handtera desse trepinnane som eg har fått festa til føtene mine samtidig som eg koordinerer dei litt for lange stavane…

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=0nnEs980TGk]

Beine vegen…

Ja då er det herved opplest og vedtatt. Eg har runda mitt 26 levde år. Det går altså utelukkande mot eit hektisk arbeidsliv, pensjonisttilværelse, og sikker død. Dette merker eg på fleire måtar.

For det fyrste, så vil eg frå og med min neste bursdag ikkje lenger kvalifisera som “ungdom” hjå transportaktørne. Det betyr at så snart eg har gjort meg ferdige med studia (les: den statlige vekkplasseringa av ellers heilt brukbar arbeidskraft), så må eg belaga meg på å betala fullpris på billettar om eg vil ut å reise, antan det nå er kollektivt, eller om eg vil ta meg ein tur til med Kilroy og sjå på verda.

Dernest kjenner eg at eg byrjar å få typiske pensjonisttrekk. Dette medfører ettermiddagslurar, påkleding av fleire lag klede i kaldt ver (i staden for å sitje og sei til seg sjølv at det absolutt ikkje er kaldt medan tennene hakkar som berre juling),  eg inviterer folk i mitt eige bursdagsselskap for å ete syndefull mat i form av den eine kaloribomba og hjartesviktframkallande desserten etter den andre, gåturar til Volda sentrum for å gå på konditori å ete kak og sist men ikkje minst….eg byrjar å gløyme. Det er i og for seg ikkje noko nytt. Men eg gløymer ting eg ikkje tidlegare har gløymt. Eg gløymer heile tida å skru av lysa på min versjuke bil som plutselig har funne det for godt at han skal slå seg vrang.

Så ein kan vel seie at eg har nådd eit vendepunkt i karriera mi. Men eg trur det er til det positive! Etter mitt opplysande opphald i Spania i haust, sa eg jo trass alt til meg sjølv at i 2007, skulle eg få meg eit nytt og betre liv. Og så langt teiknar det i alle fall himla godt. Så eg ser fram til det som ventar…

RSS

Tenkte bare at eg skulle nemne at dalstroka-innafor.net, etter å ha konvertert til ferdigspikra presentasjonsformat, no også har støtte for RSS. “RSSkvafornoko?” seier du kanskje?

Vel. Det heile går ut på at du på veven finn eit uhorveleg antal med sider. Mange av desse er du kanskje innom kvar dag dag for å sjå om det har kome noko nytt! RSS gjer denne jobben for deg. Med å leggje inn adressane til dei sidene du er ofte inn på, hentar din RSS-lesar inn det siste som har kome på vevsida, og presenterer det for deg i eit kortfatta format, ofte utan bilete som teke ekstra tid å laste inn…men kanskje best av alt….UTAN reklame!

Sjølv har eg begynt å nyttegjere meg av eit tillegg til Firefox-lesaren min som heiter Sage. Her får eg med å trykkje “ALT+Z” opp ei kolonne i venstre side med alle sidene eg har lagt inn. Dei sidene som så har ny info, vert utheva og det er dermed lett for meg å finna ut det aller siste.

Så før du gjer noko anna i dag, last ned Firefox dersom du ikkje allereie har den vevlesaren. Legg inn sage og føy til denne adressa til din personlege nyhetsopplsar!