Tagged in: krig

Holmestrand offentlige skole for døve – foreldreblad – 1943

Min farbror, Ingvald, gjekk på Holmestrand offentlige skole for døve under krigen. Utsnittet over er delar av foreldreblad som vart sendt ut i januar 1943.

Med tanke på siste tiders koronapandemi, så trur eg ein skal vere glad for at ikkje forsyningslinja med mat vart påvirka.

No var ein “heldig” denne gongen, men neste krise kan fort påvirka drivstofflinja. Då har ein med eitt eit kjempeproblem.

“I skoleåret 1940-1941 og 1944-1945 hadde tyskerne overtatt skolen og brukte den som base. Årene i mellom var elevene på skolen som vanlig. Fordi det var så lite mat under krigen, begynte skolen å dyrke grønnsaker som potet. Etterhvert begynte de også med gris.”Wikipedia, Holmestrand offentlige skole for døve


“Så var det en sak som jeg gjern vilde at dere foreldre kom med uttalelser om. Det gjelder de deilige sendinger av os, smør, syltetøy o.s.v. som barna får heimefra.

No i disse tider da det er så vanskelig med mat, er skolen meget taknemlig for dem. No i disse tider da det er så vanskelig med mat, er skolen mege taknemlig for dem. Hvert barn gjemmer sine gode saker i et skap og tar det selv fram til hvert måltid og det er en glede og se hvor det smaker dem. Skolen har jo ikke i disse rasjoneringstider for meget av slike gode saker.

I normale tider er det imidlertid et stor MEN som kommer til. Forholdene er nemlig slik at det er en hel del barn som ikke får sendt slike godsake heimefra.

Det gjelder særlig dem som kommer fra byene. I byen er det jo ikke noen overflod på mat.

Er det en glede å se på de barna som har fått noe heimefra så er det trist å se på dem som ikke har no. Det er lange blikk som blir sendt dem som har noe, og lukten av stekt skinke og egg er ikke god til det krigsbrøde og krigsmargarin som de andre får.

Jeg er helt oppmerksom på at dette er et meget vanskelig spørsmål. Jeg vilde selv føle meg fristet til å sende hjertebarne en godbit hvis jeg hadde måttet sende mitt barn til døveskolen.

Som sagt, i disse tider er vi allikevel gla for det. Det er en hjelp for skolen for De vet: Alle monne drar, men i normal tid er det noe annet. Jeg vil be Dem uttale dere om dette.”

G. F. J.

Rotterace og nedgangstider

Over dammen er det om dagen eit val på gang. Eg har tidlegare teke for meg slike ting då eg hadde eit opphald i Australia i haust.

På same tid ser vi no ei økonomisk utvikling som gjev ringvirkningar også til dei fjernaste stadene i verda. For eit presidentval er ikkje slik optimalt. Mykje av energien som burde ha vorte nytta til å opplysa folket om kvar dei einskilde kandidatane stod i ulike viktige politiske saker som til dømes eldre, skule, samferdsel og miljø, vert no nytta på å forsvare den ståa som landet, og verda er i no som følgje av det ein tidlegare president og regjering har skapt.

Det er vel sjølvsagt at alle ynskjer at denne krisa skal gå fort over…og likevel kranglar dei om det. Hm.

Uansett. Om ein ser litt lenger attende på børsgrafen enn dei siste 7-14 dagane, til dømes så langt attende som ti år…til det glade 90-talet, då dukkar det opp eit interessant skille i den økonomiske kvardagen i mars 2003. Eg er ikkje gamal nok til å hugse kvar eg var då Brå brakk staven, men det er to hendingar i frå 2000-talet eg hugsar særs godt kvar eg opphaldt meg.

Det eine er den 11 september 2001. Klokka var vel rundt 14, og eg slo tilfeldigvis på fjernsynet den dagen. Det er ikkje så ofte eg ser på amerikansk fjernsyn, men av ein eller annan grunn klikka eg meg inn på CNN akkurat då.

Den andre dagen er 19 mars 2003. I resepsjonen på eit hotell i Kathmandu står eg og ein flokk Indarar og ser på cricket-VM. Inn kjem ein Amerikanar og ropar høgt ut om me ikkje er heilt rektige. For som han sa, for å nytte hans eigne ord;

There’s a war going on!

Då hadde akkurat (curious) George erklært krig der “no outcome but victory will be accepted, mot eit land som ikkje kan skilta med så mykje meir enn mujahedin, moskéar og mykje olje!

Og det er det siste tilfellet som er interessant her. I det som kanskje må seiast å vera ein naturleg nedgang etter den eksplosive veksten på 90-talet, kjørte berre Bush i gang ein krig og vips!

Det som difor er litt skremande er, som Dagbladet skriv, at ein ny krig ein stad i verda kan vera det som gjer at Republikanarane med McCain i spissen atter ein gong kan benka seg i det store kvite huset på Pennsylvania Avenue.