Dei moderne «sosiale media» har gjort noko med oss dei siste \u00e5ra. D\u00e5 eg var i barneskulealder, var det vanleg \u00e5 ringa heim p\u00e5 fasttelefonen for \u00e5 h\u00f8yra om nokon var heime. Var dei ferdige med leksene? Kunne me leika?<\/p>\n
Og s\u00e5 sprang med ut, litt for tynt kledde, i den kj\u00f8lige v\u00e5rlufta. For \u00e5 leka lite vink, jeppa pinne, spela d\u00f8dball eller anti over.<\/p>\n
Der heldt me det g\u00e5ande lenge. Antan til ein hadde f\u00e5tt bekjed om \u00e5 innfinna seg heime att, eller til m\u00f8rkret fall p\u00e5 og det ikkje lenger var prakisk mogleg \u00e5 sj\u00e5 ballen.<\/p>\n
Eg g\u00e5r ut i fr\u00e5 at me var sosiale. P\u00e5 eit vis. Utan media. Med snakka saman. Leika saman. Krangla. Sl\u00e5ss. Fann p\u00e5 kjekke ting, ting som var farlege, ting med visste me ikkje hadde lov til.<\/p>\n
No er born sosiale n\u00e5r dei er p\u00e5 sosiale medier. Det er slik dei samhandlar. Men er det samhandling? N\u00e5r en vet kor mykje av kommunikasjonen som er ikkje-verbal?<\/p>\n
Gary Turk har sagt nokre passande ord om nettopp dette temaet i denne videon. Sj\u00e5 han. Og sl\u00e5 av.<\/p>\n