Etter at Nepal bergtok meg under mi reise verda rundt i 2003, har landet alltid hatt ein spesiell stad i hjartat mitt. Dette vesle, fattige landet h\u00f8gt der oppe i fjella gjer noko med folk. Om det er naturen, folka ein m\u00f8ter p\u00e5 eller ein kombinasjon av dette som gjer det, er ikkje godt \u00e5 seie.<\/p>\n
I dette landet er 65% av dei mannlege innbyggjarane i stand til \u00e5 lesa, medan berre 42% av kvinnene kan det.<\/p>\n
Staten ynskjer \u00e5 gjere utdanning tilgjengeleg for flest mogleg, men fr\u00e5fallet er stort.<\/p>\n
Ogs\u00e5 Nepal har private og statlege skular. Her er det dei private som er h\u00f8gst ansenitet.<\/p>\n
Ein famelie sender gjerne sonen p\u00e5 skule om ein har ein son og ei dotter. St\u00e5r valet mellom \u00e5 senda b\u00e5e, vert gjerne dottera sendt til statleg, medan sonen fer g\u00e5 p\u00e5 den private.<\/p>\n
Parallellen til Noreg for 100 \u00e5r sidan, ja jamvel end\u00e5 mindre, er ikkje vanskelege \u00e5 sj\u00e5.<\/p>\n