RSS er kanskje den flottaste nyvinninga sidan hjulet. Det er navet i min digitale kvardag. Ei er ikkje av dei som sit og klikkar seg i fr\u00e5 avisside til avisside i ein evig runddans etter nyhende.<\/p>\n
Likevel er det eit men.<\/p>\n
Den siste tida har det nemleg sl\u00e5tt meg at \u00e5 ha «Google Leser (130)<\/strong>» framom auga kvar gong ein opnar nettlesaren gjerne kan ta ein del tid det og. Tid eg kunne ha nytta betre. Difor har eg i dag teke ei opprydding i RSS-kjeldene mine.<\/p>\n Eg har no redusert talet fr\u00e5 174 til «berre» 140. Gjerne ikkje s\u00e5 mykje seier du? Eg vonar at noko av l\u00f8ysinga p\u00e5 den evige runddansen av RSS-kjelder, er at eg har fjerna nokre av dei tyngste. Dei som kom med dei hyppigaste oppdateringane. Dei har eg i staden lagd til som bokmerke, og kan sjekke fr\u00e5 tid til annan n\u00e5r eg ynskjer det. Ingen av dei var uansett noko eg trong automatiske oppdateringar fr\u00e5.<\/p>\n Det som gjenst\u00e5r, er ei heil rekkje personlege bloggar av folk eg kjenner eller folk eg tykkjer har fornuftige saker \u00e5 koma med, samt nokre f\u00e5 andre med ein edrueleg publiseringsrytme.<\/p>\n